MIÓD

Na początku ludzie żywili się miodem i dzikimi owocami. Nie znali głodu.
Claude Levi-Strauss

Stosowanie miodu w sztuce kulinarnej zawsze miało i mieć będzie charakter wyrafinowany i leczniczy zarazem. Przekonanie, że miód posiada owe właściwości jest bardzo głęboko zakorzenione w społeczeństwie i chyba już nic nie zdoła tego zmienić.

I bardzo dobrze!

To co słodkie zawsze uchodziło za dobre. Symbolika miodu jest bogata, a zbieranie go miało charakter religijny. Pszczoła, to po hebrajsku dbure; dbr – słowo. Stąd wzięło się imię Debora – Objawić Słowo Boże (Prawdę). Miód bowiem wytwarzany przez pszczoły nie wymaga po zbiorach żadnych zabiegów ani przeróbek – jest zatem czystą prawdą.

W Egipcie składane w ofierze bogom zwierzęta pieczono i faszerowano suszonymi owocami ugniecionymi z miodem. Miodu w sztuce gotowania używali zarówno Grecy, Rzymianie, plemiona Mohawków czy Algonkinów kanadyjskich. Miód był pokarmem bogów w tradycji grecko-rzymskiej, Achajowie i Germanie miodem smarowali usta noworodków na znak ochrzczenia ich, łyżeczkę miodu wspólnie zjadali nowożeńcy w krajach wschodnio europejskich. Miód, podobnie jak wosk, stosowany był w starożytnej liturgii. Kojarzył się on z nieśmiertelnością i dlatego dawano zapasy miodu zmarłym, by żywili się nim w zaświatach. W wielu kulturach, natomiast wybitne postaci grzebano w miodzie.

Teraz również jest podobnie – w nagrodę czy na pocieszenie też sięgamy po słodkie, gości częstujemy słodkościami, za dobre stopnie w szkole dzieci dostają zazwyczaj słodkości… Niestety nie jest to miód, a zgoła inne produkty, często mocno przetworzone o zdecydowanie innej symbolice, ale słodki smak pozostał. Słodki wciąż oznacza – dobry.

miod1
Najliczniejsza grupę składników odżywczych w miodzie stanowią węglowodany. Głównie glukoza i fruktoza. Dzięki czemu miód ma właściwości wzmacniające, gdyż cukry są bardzo szybko wchłaniane do krwi, gdzie w razie potrzeby natychmiast przetwarzane są w energię. Dlatego miód jest tak cennym produktem odżywczym i stanowi istotny składnik diety ludzi wyczerpanych pracą fizyczną i umysłową czy sportowców. Miód zawiera przyjazne organizmowi bakterie – Bifidobacterium i Lactobacillus, które poprawiają pracę układu odpornościowego i chronią przed chorobami.

Smak i aromat tego cennego produktu bierze się z obecności kwasów organicznych oraz olejków eterycznych pochodzących z nektaru. Miód zawiera także niewielkie ilości składników mineralnych (m.in. potasu, następnie fosfor, magnez, wapń) oraz witamin z grupy B. Ze względu na zawartość żelaza oraz witaminy B6 jest zalecany anemikom – żelazo bowiem bierze udział w wytwarzaniu czerwonych krwinek, a witamina B6, jest niezbędna w produkcji hemoglobiny. Mangan zawarty w miodzie pozytywnie wpływa na strukturę kości i budowy podstawowych enzymów, a także pomaga w przyswajaniu wapnia co ma niebagatelne znaczenie w profilaktyce i leczeniu osteoporozy.

Jednak najcenniejsze właściwości spowodowane są przede wszystkim obecnością substancji biologicznie czynnych, głównie enzymów i substancji bakteriostatycznych. Obecna w miodzie acetylocholina obniża ciśnienie krwi oraz wzmaga perystaltykę jelit, jony metali stymulują produkcję czerwonych krwinek i hemoglobiny dzięki czemu w pośredni sposób zapobiegają anemii. Antybakteryjne właściwości miodu są wynikiem kompleksowego działania kilku czynników. Jednym z nich są olejki eteryczne i flawonoidy. Miód odznacza się również właściwościami przeciwzapalnymi, odnawiającymi i oczyszczającymi. U dzieci spożycie miodu wzmaga rozwój umysłowy i zwiększa odporność na niektóre choroby.

Miody dzielimy na kilka grup ze względu na pochodzenie surowca oraz według sposobu pozyskiwania.
Miody nektarowe – produkowane z soku roślinnego pobieranego przez pszczoły z nektarników i z soków roślinnych i owocowych. Zazwyczaj są jasne, o słabym aromacie i delikatnym smaku. Wyjątek stanowią ciemne i nieco ostrzejsze w smaku miody wrzosowe oraz gryczane.

Miody spadziowe – powstają z zebranych przez pszczoły wydalin mszyc i czerwców, mają łagodny smaku i lekko korzenny aromat. Są szczególnie bogate w związki mineralne i kwasy organiczne. Mają działanie przeciwzapalne, antyseptyczne. Stosowane w schorzeniach dróg oddechowych oraz układu krążenia.

miod2Poza tym wyróżniamy:
miód rzepakowy – bardzo słodki, o dużej zawartości glukozy i aminokwasów. Pomocny w stanach zapalnych wątroby i dróg żółciowych, ma silne właściwości odtruwające.
miód gryczany – o silnym zapachu gryki i ostrym, lekko piekącym smaku. Zalecany przy niedoborze żelaza oraz dolegliwościach ze strony układu krążenia.
miód akacjowy – posiada delikatny i lekko mdły zapach akacji, odznacza się znacznie większą zawartością sacharozy niż inne miody nektarowe. Wzmacnia układ krążenia, działa uspokajająco, moczopędnie i bakteriobójczo. Stosuje się go w chorobach nerek, wątroby oraz nadkwaśności żołądka.
miód lipowy – ma wyraźny zapach lipy i ostry smak z lekką goryczką. Zalecany jest przy przeziębieniach i grypie.
miód wielokwiatowy – o łagodnym i woskowym zapachu, może posiadać różne barwy i smak uzależnione od rodzaju kwiatu. Ma właściwości odżywcze i wzmacniające. Jest najpopularniejszym miodem konsumpcyjnym.
Miód manuka – pozyskiwany na Nowej Zelandii z kwiatów rośliny manuka. O ostrym smaku i intensywnym zapachu, ma cenione właściwości lecznicze. Używany jako środek przeciwzapalny oraz jako lek na wiele dolegliwości układu trawiennego, ma działanie wzmacniające i antybakteryjne – na rany, oparzenia oraz stany zapalne np. dziąseł czy skóry.

 

Poza właściwościami zdrowotnymi miód ma także zastosowanie w kosmetyce. Nawilża, odżywia i ujędrnia skórę, działa także regenerująco na suche i zniszczone włosy. Pamiętajmy zatem o tym cennym darze natury nie tylko przy stole.

O czym koniecznie powinniśmy pamiętać kupując i używając miód?

Kupując miód zwróćmy uwagę czy jest to produkt naturalny i skąd pochodzi.

Oglądając w sklepie słoik miodu spójrzmy na etykietę, powinniśmy na niej znaleźć informację nt. nazwy miodu, daty rozlewu oraz nazwisko i adres producenta (pszczelarza). Widząc informację „mieszanka miodów pochodzących z krajów członkowskich UE i spoza UE” powinna nam zapalić czerwoną lampkę! To znak, że  miód jest mieszaniną różnych miodów – aby nabrał jednorodnej barwy i konsystencji najpewniej był podgrzany i mieszany. Co oznacza, że zapewne stracił już swoje właściwości zdrowotne.

Pamiętajmy, że miód w temperaturze 40 st. C tarci swoje właściwości lecznicze. Nie dodawajmy go zatem do gorącej herbaty, grzańca ani do ciast. Mając wysokiej jakości prawdziwy miód delektujmy się nim bez podgrzewania, np na kanapce.

Co zrobić jeśli w naszej kuchni stoi mieszanka miodów? Skoro już wiemy, że taki miód stracił swoje właściwości dodajmy go do dań, które chcemy podgrzać. Taki miód będzie dobrym dodatkiem do ciast (piernik, pierniczki), można nim osłodzić grzańca lub gorącą herbatę.

Z podaniem miodu dzieciom należy poczekać przynajmniej do ukończenia pierwszego roku życia. Dzieje się tak z dwóch powodów: po pierwsze z powodu silnie alergizujących właściwości miodu, po drugie z powodu możliwości zatruciem bakterią Clostridium botulinum. Bakteria ta występującej dość powszechnie w glebie w postaci zarodnikowej. Bakterie te namnażają się w jelitach i uwalniają toksyny prowadząc do choroby zwanej botulizmem dziecięcym. Bakteria ta bywa wykrywana w miodzie, ale także w owocach, warzywach, mięsie oraz kurzu i powietrzu!

Na zdrowie 🙂

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s